เราเป็นคนเพ้อฝัน เราจะชอบจินตนาการถึงอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุข แต่แค่จินตนาการอย่างเดียวไม่สามารถเติมเต็มความสุขของเราได้เราจึงเริ่มจับดินสอ พู่กัน แล้ววาดรูปลงในกระดาษหรือผ้าใบ วาดอะไรก็ได้ที่ชอบ วาดอะไรก็ได้ที่ตัวเราเองเห็นแล้วเรามีความสุข วาดสิ่งที่ตัวเองจินตนาการเอาไว้ และเมื่อใดก็ตามที่เรารู้สึกเหงา การหยิบดินสอปากกาขึ้นมาวาดรูป ก็เหมือนการหาเพื่อนแก้เหงา ทำให้ความเหงาสลายหายไปและความสุขก็เข้ามาเติมเต็มแทน แต่สิ่งของอุปกรณ์นานวันไปย่อมเสื่อมลง การเข้าร้านเครื่องเขียนเพื่อตามหาอุปกรณ์ศิลป์อันใหม่ ก็เหมือนการที่เราตามหาเพื่อนคู่ใจคนใหม่ เป็นการสร้างแรงบันดาลใจที่มีแค่ที่ร้านเครื่องเขียนเท่านั้น
วนวรรณ ศิริจินโน
คำค้นหา